دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۲۵

ای به انکار سوی ما نگران — من نی ام با تو دودل چون دگران

سخن تلخ چه می‌اندیشی — ای تو سرمایه جمله شکران

بر دل سوخته‌ام آبی زن — که تویی دلبر پرخون جگران

ز غمم همچو کمان تیر مزن — چه زنی تیر سوی بی‌سپران

با گل از تو گله‌ها می‌کردم — گفت من هم ز وی ام جامه دران

گفت نرگس که ز من پرس او را — که منم بنده صاحب نظران

که چو من جمله چمن سوخته‌اند — ز آتش او ز کران تا به کران

مه و خورشید ز عشق رخ او — اندر این چرخ ز زیر و زبران

بحر در جوش از این آتش تیز — چرخ خم داده از این بار گران

کوه بسته‌ست کمر خدمت را — که شماریش ز بسته کمران

بانگ ارواح به من می‌آید — که بگو حالت این بی‌صوران

با که گویم به جهان محرم کو — چه خبر گویم با بی‌خبران

ظاهر بحر بود جای خسان — باطن بحر مقام گهران

ظاهر و باطن من خاک خسی — کو بر این بحر بود ره گذران

غزل بی‌سر و بی‌پایان بین — که ز پایان بردت تا به سران