دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۲۸

گرچه بسی نشستم در نار تا به گردن — اکنون در آب وصلم با یار تا به گردن

گفتم که تا به گردن در لطف‌هات غرقم — قانع نگشت از من دلدار تا به گردن

گفتا که سر قدم کن تا قعر عشق می‌رو — زیرا که راست ناید این کار تا به گردن

گفتم سر من ای جان نعلین توست لیکن — قانع شو ای دو دیده این بار تا به گردن

گفتا تو کم ز خاری کز انتظار گل‌ها — در خاک بود نُه مَه آن خار تا به گردن

گفتم که خار چه بود کز بهر گلستانت — در خون چو گل نشستم بسیار تا به گردن

گفتا به عشق رستی از عالم کشاکش — کان جا همی‌کشیدی بیگار تا به گردن

رستی ز عالم اما از خویشتن نرستی — عار است هستی تو وین عار تا به گردن

عیاروار کم نه تو دام و حیله کم کن — در دام خویش ماند عیار تا به گردن

دامی است دام دنیا کز وی شهان و شیران — ماندند چون سگ اندر مردار تا به گردن

دامی است طرفه‌تر زین کز وی فتاده بینی — بی‌عقل تا به کعب و هشیار تا به گردن

بس کن ز گفتن آخر کان دم بود بریده — کز تاسه نبود آخر گفتار تا به گردن