دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۳۳

جانا نخست ما را مرد مدام گردان — وآنگه مدام درده ما را مدام گردان

از ما و خدمت ما چیزی نیاید ای جان — هم تو بنا نهادی هم تو تمام گردان

دارالسلام ما را دارالملام کردی — دارالملام ما را دارالسلام گردان

این راه بی‌نهایت گر دور و گر دراز است — از فضل بی‌نهایت بر ما دو گام گردان

ما را اسیر کردی اماره را امیری — ما را امیر گردان او را غلام گردان

انعام عام خود را کردی نصیب خاصان — انعام خاص خود را امروز عام گردان

هر ذره را ز فضلت خورشیدییی دگر ده — خورشید فضل خود را بر جمله رام گردان

در کام ما دعا را چون شهد و شیر خوش کن — و آن را که گوید آمین هم دوستکام گردان