دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۳۴

ای دل ز شاه حوران یا قبله صبوران — کن شکر با شکوران تو فتنه را مشوران

من مرد فتنه جویم من ترک این نگویم — من دست از او نشویم تو فتنه را مشوران

سرخیل بی‌دلانم استاد منبلانم — من عاشق فلانم تو فتنه را مشوران

از من مپرس چونم می‌بین که غرق خونم — این هم نه‌ام فزونم تو فتنه را مشوران

من رستمم و روحم طوفان قوم نوحم — سرمست آن صبوحم تو فتنه را مشوران

تو نقش را نخوانی زیرا در این جهانی — تا این قدر بدانی تو فتنه را مشوران