دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۳۶

امروز سرکشان را عشقت ز جلوه کردن — آورد بار دیگر یک یک ببسته گردن

رو رو تو در گلستان بنگر به گل پرستان — یک لحظه سجده کردن یک لحظه باده خوردن

نگذارد آن شکرخو بر ما ز ما یکی مو — چون صوفیان جان را این است سر ستردن

دندان تو چو شد سست بر جاش دیگری رست — می‌دانک همچنین است بر مرد جان سپردن

ای خصم شمس تبریز ای دزد راه و منکر — می‌باش در شکنجه از خویش و درفشردن