دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۳۵

آن خوب را طلب کن اندر میان حوران — مشنو کسی که گوید آن فتنه را مشوران

در دل چو نقش بندد جان از طرب بخندد — صد گون شکر بجوشد از تلخی صبوران

از پرتوی که افتد در چشم‌ها ز رویش — خارش چه افتد از وی در چشم‌های کوران