دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۴

سر به گریبان دَرَست صوفی اسرار را — تا چه برآرد ز غیب عاقبت کار را

می که به خُمِ حقست راز دلش مطلق‌ست — لیک بر او هم‌دق‌ است عاشق بیدار را

آب چو خاکی بُده باد در آتش شده — عشق به هم برزده خیمهٔ این چار را

عشق که چادرکشان در پی آن سرخوشان — بر فلک بی‌نشان نور دهد نار را

حلقهٔ این در مزن لاف قلندر مزن — مرغ نه‌ای پر مزن قیر مگو قار را

حرف مرا گوش کن بادهٔ جان نوش کن — بی‌خود و بی‌هوش کن خاطر هشیار را

پیش ز نفیِ وجود خانهٔ خَمار بود — قبلهٔ خود ساز زود آن در و دیوار را

مست شود نیک‌مست از میِ جام الست — پر کن از می‌پَرست خانهٔ خمار را

دادِ خداوند دین شمسِ حق‌ست این ببین — ای شده تبریز‌ چین آن رخ گلنار را