دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۴۸

آن کیست ای خدای؟ که از این دام ِ خامُشان — ما را همی‌کَشد به سویِ خود کشان کشان

ای آن‌که می‌کَشی تو گریبان ِ جان ِ ما — از جمع ِ سرکشان به‌سویِ جمع ِ سرخوشان

بگرفته گوش ِ ما و بشوریده هوش ِ ما — ساقیِ باهُشانی و آرام ِ بی‌هُشان

بی‌دست می‌کَشی تو و بی‌تیغ می‌کُشی — شاگرد ِ چشم ِ تو نظر ِ بی‌گنه‌کُشان

آب ِ حیات، نُزل ِ شهیدان ِ عشق ِ تو ست — این تشنه‌کشتگان را، ز آن نُزل می‌چشان

دل را گره‌گشای، نسیم ِ وصال ِ توست — شاخ ِ امید را به نسیمی همی‌فشان

خود حُسن ساکن است و مقیم اندر آن وجود — زآن ساکن اند زیر و زبر این مُفَتِّشان

مقصود ِ ره‌روان  همه دیدار ِ ساکنان — مقصود ِ ناطقان همه اِصغای خامُشان

آتش در آب گشته نهان وقت ِ جوش ِ آب — چون آب آتش آمد، الغوث ز آتشان

در روح دررسی چو گذشتی زِ نقش‌ها — وز چرخ بگذری چو گذشتی ز مَهوَشان

هَمیان چه می‌نهی به امانت به مفلسان؟ — پا را چه می‌نهی تو به دندان ِ گُربه‌شان

از تو چو میر ِ گولان بِستَد کلاه و کفش — خواهی تو روسیاهی، خواهی ز اَکدَشان

دانش سلاح ِ تو ست و سلاح از نشان ِ مَرد — مَردی چو نیست، به که نباشد تو را نشان

دیگر مگو سخن که سخن، ریگ ِ آب توست — خورشید را نگر چو نه ای جنس ِ اَعمَشان