دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۵۳

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین — با آنک نیست عاشق یک دم مشو قرین

ور ز آنک یار پرده عزت فروکشید — آن را که پرده نیست برو روی او ببین

آن روی بین که بر رخش آثار روی او است — آن را نگر که دارد خورشید بر جبین

از بس که آفتاب دو رخ بر رخش نهاد — شهمات می‌شود ز رخش ماه بر زمین

در طره‌هاش نسخه ایاک نعبد است — در چشم‌هاش غمزه ایاک نستعین

بی‌خون و بی‌رگ است تنش چون تن خیال — بیرون و اندرون همه شیر است و انگبین

از بس که در کنار همی‌گیردش نگار — بگرفت بوی یار و رها کرد بوی طین

صبحی است بی‌سپیده و شامی است بی‌خضاب — ذاتی است بی‌جهات و حیاتی است بی‌حنین

کی نور وام خواهد خورشید از سپهر — کی بوی وام خواهد گلبن ز یاسمین

بی‌گفت شو چو ماهی و صافی چو آب بحر — تا زود بر خزینه گوهر شوی امین

در گوش تو بگویم با هیچ کس مگو — این جمله کیست مفخر تبریز شمس دین