دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۵۷

یار شو و یار بین دل شو و دلدار بین — در پیِ سرو روان چشمه و گلزار بین

برجه و کاهل مباش در ره عیش و معاش — پیشکشی کن قماش رونق تجّار بین

جمله‌ی تجّارِ ما، اهل دل و انبیا — همره این کاروان خالق غفّار بین

آمد محمود باز بر در حجره ایاز — عشق گزین عشق باز دولتِ بسیار بین

خاک ایازم که او هست چو من عشق خو — عشق شود عشق جو، دلبرِ عیّار بین

سنّت نیکوست این، چارق با پوستین — قبله کنَش بهرِ شُکر باقی از ایثار بین

ساعت رنج و بلا چارق بین می‌شوی — بی‌مرضی خویش را خسته و بیمار بین

چارق ما نطفه دان خون رحم پوستین — گوهر عقل و بصر از شه بیدار بین

گوهر پیشین بنه تا کندت میر ده — کهنه ده و نو ستان دانه ده انبار بین

تا نگری در زمین هیچ نبینی فلک — یک دمه خود را مبین خلعت دیدار بین

این سخن در نثار هم به سخن ده سپار — پس تو ز هر جزو خویش نکته و گفتار بین