دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۶

ای همه خوبی تو را پس تو که رایی که را ؟ — ای گل در باغ ما پس تو کجایی کجا ؟

سوسن با صد زبان از تو نشانم نداد — گفت رو از من مجو غیر دعا و ثنا

از کف تو ای قمر باغِ دهان پرشکر — وز کف تو بی‌خبر با همه برگ و نوا

سرو اگر سر کشید در قد تو کی رسید — نرگس اگر چشم داشت هیچ ندید او تو را

مرغ اگر خطبه خواند شاخ اگر گل فشاند — سبزه اگر تیز راند هیچ ندارد دوا

شرب گل از ابر بود شرب دل از صبر بود — ابر حریفِ گیاه، صبر حریف ضیا

هر طرفی صف زده مردم و دیو و دده — لیک در این میکده پای ندارند پا

هر طرفی‌ام بجو هر چه بخواهی بگو — ره نبَری تار مو تا ننمایم هدی

گرم شود روی آب از تپش آفتاب — باز هَمَش آفتاب برکشد اندر علا

بر برَدَش خرد خرد تا که ندانی چه بُرد — صاف بدزدد ز دُرد شعشعه دلربا

زین سخن بوالعجب بستم من هر دو لب — لیک فلک جمله شب می‌زندت الصلا