دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۶۰

یک غزل آغاز کن بر صفتِ حاضران — ای رخِ تو همچو شمع، خیز درآ در میان

نور ده آن شمع را روح ده این جمع را — از دو رخِ همچو شمع وز قدحِ همچو جان

سوی قدح دست کن، ما همه را مست کن — زآنکِ کسی خوش نشد تا نشد از خود نهان

چون شدی از خود نهان زود گریز از جهان — روی تو واپس مکن جانبِ خود هان و هان!

این سخن همچو تیر، راست کِشَش سویِ گوش — تا نکشی سوی گوش کِی بِجَهَد از کمان ؟

بس کن از اندیشه بس! کاو گویدت هر نفس — کای عجب آن را چه شد؟ اه چه کنم؟ کو فلان؟