دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۶۱

بوسه بده خویش را ای صنم سیمتن — ای به خطا تو مجوی خویشتن اندر ختن

گر به بر اندرکشی سیمبری چون تو کو ؟ — بوسه جان بایدت بر دهن خویش زن

بهر جمال تو است جندره حوریان — عکس رخ خوب توست خوبی هر مرد و زن

پرده خوبی تو شقه زلف تو است — ور نه برون تافتی نور تو ای خوش ذقن

آمد نقاش تن سوی بتان ضمیر — دست و دلش درشکست باز بماندش دهن

این قفس پرنگار پرده مرغ دل است — دل تو بنشناختی از قفس دل‌شکن

پرده برانداخت دل از گل آدم چنانک — سجده درآمد ملک گشت به دل مفتتن

واسطه برخاستی گر نفسی تُرک عشق — پیش نشستی به لطف کای چلپی کیمسن ؟

چشم شدی غیب‌بین گر نظر شمس دین — مفخر تبریزیان بر تو شدی غمزه‌زن