دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۸

از جهت ره زدن راه درآرد مرا — تا به کف رهزنان بازسپارد مرا

آنک زند هر دمی راه دو صد قافله — من چه زنم پیش او او به چه آرد مرا

من سر و پا گم کنم دل ز جهان برکنم — گر نفسی او به لطف سر بنخارد مرا

او ره خوش می‌زند رقص بر آن می‌کنم — هر دم بازی نو عشق برآرد مرا

گه به فسوس او مرا گوید کنجی نشین — چونک نشینم به کنج خود به درآرد مرا

ز اول امروزم او می‌بپراند چو باز — تا که چه گیرد به من بر که گمارد مرا

همت من همچو رعد نکته من همچو ابر — قطره چکد ز ابر من چون بفشارد مرا

ابر من از بامداد دارد از آن بحر داد — تا که ز رعد و ز باد بر که ببارد مرا

چونک ببارد مرا یاوه ندارد مرا — در کف صد گون نبات بازگذارد مرا