دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۸۸

ببردی دلم را بدادی به زاغان — گرفتم گروگان خیالت به تاوان

درآیی درآیم بگیری بگیرم — بگویی بگویم علامات مستان

نشاید نشاید ستم کرد با من — برای گریبان دریدن ز دامان

بیاور بیاور شرابی که گفتی — مگو که نگفتم مرنجان مرنجان

شرابی شرابی که دل جمع گردد — چو دل جمع گردد شود تن پریشان

نخواهم نخواهم شرابی بهایی — از آن بحر بگشا شراب فراوان

ز تو باده دادن ز من سجده کردن — ز من شکر کردن ز تو گوهرافشان

چنانم کن ای جان که شکرم نماند — وظیفه بیفزا دو چندان سه چندان

بجوشان بجوشان شرابی ز سینه — بهاری برآور از این برگ ریزان

خرابم کن ای جان که از شهر ویران — خراجی نجوید نه دیوان نه سلطان

خمش باش ای تن که تا جان بگوید — علی میر گردد چو بگذشت عثمان

خمش کردم ای جان بگو نوبت خود — توی یوسف ما توی خوب کنعان