دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۸۹

تنت زین جهان است و دل زان جهان — هوا یار این و خدا یار آن

دل تو غریب و غم او غریب — نیند از زمین و نه از آسمان

اگر یار جانی و یار خرد — رسیدی بیار و ببردی تو جان

وگر یار جسمی و یار هوا — تو با این دو ماندی در این خاکدان

مگر ناگهان آن عنایت رسد — که ای من غلام چنان ناگهان

که یک جذب حق به ز صد کوشش است — نشان‌ها چه باشد بر بی‌نشان

نشان چون کف و بی‌نشان بحر دان — نشان چون بیان بی‌نشان چون عیان

ز خورشید یک جو چو ظاهر شود — بروبد ز گردون ره کهکشان

خمش کن خمش کن که در خامشی است — هزاران زبان و هزاران بیان