دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۰۹۹

چند نظاره جهان کردن — آب را زیر که نهان کردن

رنج گوید که گنج آوردم — رنج را باید امتحان کردن

آنک از شیر خون روان کرده‌ست — شیر داند ز خون روان کردن

آسمان را چو کرد همچون خاک — خاک را داند آسمان کردن

بعد از این شیوه دگر گیرم — چند بیگار دیگران کردن

تیز برداشتی تو ای مطرب — این به آهستگی توان کردن

این گران زخمه‌ای است نتوانیم — رقص بر پرده گران کردن

یک دو ابریشمک فروتر گیر — تا توانیم فهم آن کردن

اندک اندک ز کوه سنگ کشند — نتوان کوه را کشان کردن

تا نبینند جان جان‌ها را — کی توان سهل ترک جان کردن

بنما ای ستاره کاندر ریگ — نتوان راه بی‌نشان کردن