دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۰۰

چند بوسه وظیفه تعیین کن — به شکرخنده‌ایم شیرین کن

آن دلت را خدای نرم کناد — این دعای خوش است آمین کن

مگر این را به خواب خواهم دید — من بخسبم کنار بالین کن

ای فسون اجل فراق لبت — رو فسون مسیح آیین کن

عرصه چرخ بی‌تو تنگ آمد — هین براق وصال را زین کن

حسن داری وفاست لایق حسن — حسن را با وفا تو کابین کن

چون بمیرند رحم خواهی کرد — آنچ آخر کنی تو پیشین کن

حاجیان مانده‌اند از ره حج — داروی اشتران گرگین کن

تا به کعبه وصال تو برسند — چاره آب و زاد و خرجین کن

ای دو چشم جهان به تو روشن — این جهان را تو آن جهان بین کن

از تجلی آفتاب رخت — چشم و دل را چو طور سینین کن

بس کنم شد ز حد گستاخی — من کی باشم که گویمت این کن

گر نبود این سخن ز من لایق — آنچ آن لایق است تلقین کن

شمس تبریز بر افق بخرام — گو شمال هلال و پروین کن