دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۱۱

بانگ برآمد ز خرابات من — یار درآمد به مراعات من

تا که بدیدم مه بی‌حد او — رفت ز حد ذوق مناجات من

موسی جانم به که طور رفت — آمد هنگام ملاقات من

طور ندا کرد که آن خسته کیست — کآمد سرمست به میقات من

این نفس روشن چون برق چیست — پر شده تا سقف سماوات من

این دل آن عاشق مستان ماست — رسته ز هجران و ز آفات من

آمده با سوز و هزاران نیاز — بر طمع لطف و مکافات من

پیشتر آ پیشتر آ و ببین — خلعت و تشریف و مکافات من

نفی شدی در طلب وصل من — عمر ابد گیر ز اثبات من

از خم توحید بخور جام می — مست شو این است کرامات من

پهلوی شه آمده‌ای مات شو — مات منی مات منی مات من

بس کن ای دل چو شدی مات شه — چند ز هیهای و ز هیهات من