دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۱۰

بانگ برآمد ز خرابات من — چرخ دوتا شد ز مناجات من

عاقبت امر ظفر دررسید — یار درآمد به مراعات من

یا رب یا رب که چه سان می‌کند — دلبر بی‌کفو مکافات من

طاعت و ایمان کند آن کیمیا — غفلت و انکار و جنایات من

قصر دهد از پی تقصیر من — زله دهد از پی زلات من

جوش نهد در دل دریا و کوه — از تبش روز ملاقات من

گر نبدی پرده خیالات خلق — سوخته بودی ز خیالات من

در سپه جان زندی زلزله — طبل و علم نعره و هیهات من

در افق چرخ زدی شعله‌ها — نیم شبان آتش میقات من