دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۲۱

افندس مسین کاغا یومیندن — کابیکینونین کالی زویمسن

یتی بیرسس یتی قومسس — بیمی تی پاتیس بیمی تی خسس

هله دل من هله جان من — هله این من هله آن من

هله خان من هله مان من — هله گنج من هله کان من

هذا سیدی هذا سندی — هذا سکنی هذا مددی

هذا کنفی هذا عمدی — هذا ازلی هذا ابدی

یا من وجهه ضعف القمر — یا من قده ضعف الشجر

یا من زارنی وقت السحر — یا من عشقه نور النظر

گر تو بدوی ور تو بپری — ز این دلبر جان ،خود جان نبری

ور جان ببری از دست غمش — از مرده خری والله بتری

ایلا کالیمو ایلا شاهیمو — خاراذی دیدش ذتمش انیمو

یوذ پسه بنی پوپونی لالی — میذن چاکوسش کالی تویالی

از لیلی خود مجنون شده‌ام — وز صد مجنون افزون شده‌ام

وز خون جگر پرخون شده‌ام — باری بنگر تا چون شده‌ام

گر ز آنک مرا زین جان بکشی — من غرقه شوم در عین خوشی

دریا شود این دو چشم سرم — گر گوش مرا زان سو بکشی

یا منبسطا فی تربیتی — یا مبتشرا فی تهنیتی

ان کنت تری ان تقتلنی — یا قاتلنا انت دیتی

گر خویش تو بر مستی بزنی — هستی تو بر هستی بزنی

در حلقه درآ  بهر دل ما — شکلی بکنی دستی بزنی

صد گونه خوشی دیدم ز اشی — گفتم که لبت گفتا نچشی

بر گورم اگر آیی بنگر — پرعشق بود چشمم ز کشی

آن باغ بود نی نقش ثمر — و آن گنج بود نی صورت زر

شب عیش بود نی نقل و سمر — لا تسالنی زان چیز دیگر