دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۴

درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا — نه رنج اره کشیدی نه زخم‌های جفا

نه آفتاب و نه مهتاب نور بخشیدی — اگر مقیم بدندی چو صخره صما

فرات و دجله و جیحون چه تلخ بودندی — اگر مقیم بدندی به جای چون دریا

هوا چو حاقن گردد به چاه زهر شود — ببین ببین چه زیان کرد از درنگ هوا

چو آب بحر سفر کرد بر هوا در ابر — خلاص یافت ز تلخی و گشت چون حلوا

ز جنبش لهب و شعله چون بماند آتش — نهاد روی به خاکستری و مرگ و فنا

نگر به یوسف کنعان که از کنار پدر — سفر فتادش تا مصر و گشت مستثنا

نگر به موسی عمران که از بر مادر — به مدین آمد و زان راه گشت او مولا

نگر به عیسی مریم که از دوام سفر — چو آب چشمه حیوان‌ست یحیی الموتی

نگر به احمد مرسل که مکه را بگذاشت — کشید لشکر و بر مکه گشت او والا

چو بر براق سفر کرد در شب معراج — بیافت مرتبه قاب قوس او ادنی

اگر ملول نگردی یکان یکان شمرم — مسافران جهان را دو تا دو تا و سه تا

چو اندکی بنمودم بدان تو باقی را — ز خوی خویش سفر کن به خوی و خلق خدا