دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۴۸

جان و سر تو ای پسر نیست کسی به پای تو — آینه بین به خود نگر کیست دگر ورای تو

بوسه بده به روی خود راز بگو به گوش خود — هم تو ببین جمال خود هم تو بگو ثنای تو

نیست مجاز راز تو نیست گزاف ناز تو — راز برای گوش تو ناز تو هم برای تو

خیز ز پیشم ای خرد تا برهم ز نیک و بد — خیز دلا تو نیز هم تا نکنم سزای تو

هم پدری و هم پسر هم تو نیی و هم شکر — کیست کسی بگو دگر کیست کسی به جای تو

بسته لب تو برگشا چیست عقیق بی‌بها — کان عقیق هم تویی من چه دهم بهای تو

سایه توست ای پسر هر چه برست ای پسر — سایه فکند ای پسر در دو جهان همای تو