دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۵۱

در سفر هوای تو بی‌خبرم به جان تو — نیک مبارک آمده‌ست این سفرم به جان تو

لعل قبا سمر شدی چونک در آن کمر شدی — کشته زار در میان زان کمرم به جان تو

همچو قمر برآمدی بر قمران سر آمدی — همچو هلال زار من زان قمرم به جان تو

خشک و ترم خیال تو آینه جمال تو — خشک لبم ز سوز دل چشم ترم به جان تو

تا تو ز لعل بسته‌ات تنگ شکر گشاده‌ای — چون مگس شکسته پر بر شکرم به جان تو

دام همیشه تا بود آفت بال و پر بود — رسته شود ز دام تو بال و پرم به جان تو

در تبریز شمس دین هست چراغ هر سحر — طالب آفتاب من چون سحرم به جان تو