دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۵۶

سیمبرا ز سیم تو سیمبرم به جان تو — وز می نو که داده‌ای جان نبرم به جان تو

زخم گران همی‌کشم زخم بزن که من خوشم — گرچه درون آتشم جمله زرم به جان تو

هر نفسی که آن رسد کار دلم به جان رسد — گرچه ز پا درآمدم جان سرم به جان تو

شکل طبیب عشق تو آمد و داد شربتی — خوردم از آن و هر نفس من بترم به جان تو

نور دو چشم و نور مه چون برسد یکی شود — تو چو مهی به جان من من بصرم به جان تو

هر چه که در نظر بود بسته بود عمارتش — آه که چنین خراب من از نظرم به جان تو

در تبریز شمس دین هست بلندتر شجر — شاد و به برگ و با نوا زان شجرم به جان تو