دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۶

روم به حجره خیاط عاشقان فردا — من درازقبا با هزار گز سودا

ببردت ز یزید و بدوزدت بر زید — بدین یکی کندت جفت و زان دگر عذرا

بدان یکیت بدوزد که دل نهی همه عمر — زهی بریشم و بخیه زهی ید بیضا

چو دل تمام نهادی ز هجر بشکافد — به زخم نادره مقراض اهبطوا منها

ز جمع کردن و تفریق او شدم حیران — به ثبت و محو چو تلوین خاطر شیدا

دل‌ست تخته پرخاک او مهندس دل — زهی رسوم و رقوم و حقایق و اسما

تو را چو در دگری ضرب کرد همچو عدد — ز ضرب خود چه نتیجه همی‌کند پیدا

چو ضرب دیدی اکنون بیا و قسمت بین — که قطره‌ای را چون بخش کرد در دریا

به جبر جمله اضداد را مقابله کرد — خمش که فکر دراشکست زین عجایب‌ها