دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۶۷

دل آتش پذیر از توست برق و سنگ و آهن تو — مرا سیران کجا باشد مرا تحویل و رفتن تو

بدیدم بی‌تو من خود را تو دیدی بیخودم هم تو — به زیر خاک دررفتم نرفتم من بیا من تو

اگر گویم تو می‌گویی من آن ظلمت ز خود بینم — از آن ظلمت که می‌گریم سری چون ماه برزن تو

گریبانم دریدستم ز خود دامن کشیدستم — که تا گیری گریبانم کشی از مهر دامن تو

گریبانم دریدی تو و دامانم کشیدی تو — کدامم من چه نامم من مرا جان تو مرا تن تو

پشیمانم پشیمانم پشیمان تو پشیمان تو — چو سوسن صد زبانم من زبان و نطق و سوسن تو

دو چشمم خیره در رویت گهی چوگان گهی گویت — توی حیران توی چوگان توی دو چشم روشن تو

به یک اندیشه حنظل را کنی بر من چو صد شکر — به یک اندیشه شکر را کنی چون زهر دشمن تو

توی شکر توی حنظل توی اندیشه مبدل — توی مور و سلیمان تو توی خورشید و روزن تو

بدم من کافر احول شدم توحید را اکمل — توی احول کن کافر توی ایمان و مؤمن تو