دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۹۴

آن وعده که کرده‌ای مرا کو — این جا منم و تو وانما کو

با جمله پلاس خوش نباشد — آن عهد پلاس را وفا کو

لب بسته چو بوبک ربابی — آن داد و گشاد و آن عطا کو

ای وعده تو چو صبح صادق — آن شمع و چراغ و آن ضیا کو

تا چند ز ناسزا و دشنام — آن دلداری و آن سزا کو

خیزید به سوی من کشیدش — ای طایفه یاری شما کو

ای سنگ دلان جواب گویید — کان کان عقیق و کیمیا کو

یا سحر نمود و چشم ما بست — آن ساحر و آن گره گشا کو

یا پر بگشاد و در هوا رفت — ای مرغ ضمیر آن هوا کو

والله که نرفت و رفتنی نیست — ماییم ز خویش رفته ما کو

ماکو به همان طرف که انداخت — ای در کف صنع ما چو ماکو

هین مشک سخن بنه به جو رو — می‌خواندت آب کان سقا کو