دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۹۳

ای صید رخ تو شیر و آهو — پنهان ز کجا شود چنان رو

چندانک توانیش تو می‌پوش — می‌بند نقاب توی بر تو

در روزن سینه‌ها بتابید — خورشید ز مطلع ترازو

اندر عدم و وجود افکند — صد غلغله عشق که تعالوا

ای قند دو لعل تو خردسوز — وی تیر دو چشم تو جگرجو

سی بیت دگر بخواست گفتن — مستیش کشید گوش از آن سو

سی بیت فروختم به یک بیت — بیتی که گشاده شد در آن کو