دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۹۷

ای خراب اسرارم از اسرار تو اسرار تو — نقش‌هایی دیدم از گلزار تو گلزار تو

کشته عشق توام ور ز آنک تو منکر شوی — خط‌هایی دارم از اقرار تو اقرار تو

می‌گدازم می‌گدازم هر زمان همچون شکر — ای شکرها رسته از گفتار تو گفتار تو

شب همه خلقان بخفته چشم من بیدار و باز — همچو بخت و طالع بیدار تو بیدار تو

چند گویی مر مرا کز کار چون کاهل شدی — راست گویم ای صنم از کار تو از کار تو

ای طبیب عاشقان این جمله بیماریم — هست زان دو نرگس بیمار تو بیمار تو

ای دم هشیاریم بی‌هوش هشیاری تو — ای دم بی‌هوشیم هشیار تو هشیار تو

چشمه‌ها بر دل بجوشد هر دم از دریای تو — چشم دل پرک زن انوار تو انوار تو

شمس تبریزی که عالم اندک اندک بود — از عطا و بخشش بسیار تو بسیار تو