دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۰

ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا — که بامداد عنایت خجسته باد مرا

به یاد آر دلا تا چه خواب دیدی دوش — که بامداد سعادت دری گشاد مرا

مگر به خواب بدیدم که مه مرا برداشت — ببرد بر فلک و بر فلک نهاد مرا

فتاده دیدم دل را خراب در راهش — ترانه گویان کاین دم چنین فتاد مرا

میان عشق و دلم پیش کارها بوده‌ست — که اندک اندک آیدهمی به یاد مرا

اگر نمود به ظاهر که عشق زاد ز من — همی‌بدان به حقیقت که عشق زاد مرا

ایا پدید صفاتت نهان چو جان ذاتت — به ذات تو که تویی جملگی مراد مرا

همی‌رسد ز توام بوسه و نمی‌بینم — ز پرده‌های طبیعت که این کی داد مرا

مبُر وظیفهٔ رحمت که در فنا افتم — فغان برآورم آن جا که داد داد مرا

به جای بوسه اگر خود مرا رسد دشنام — خوشم که حادثه کرده‌ست اوستاد مرا