دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۱

مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا — بگو که در دل تو چیست چیست عزم تو را

چه دیگ پخته‌ای از بهر من عزیزا دوش — خدای داند تا چیست عشق را سودا

چو گوش چرخ و زمین و ستاره در کف توست — کجا روند همان جا که گفته‌ای که بیا

مرا دو گوش گرفتی و جمله را یک گوش — که می‌زنم ز بن هر دو گوش طال بقا

غلام پیر شود خواجه‌اش کند آزاد — چو پیر گشتم از آغاز بنده کرد مرا

نه کودکان به قیامت سپیدمو خیزند — قیامت تو سیه موی کرد پیران را

چو مرده زنده کنی پیر را جوان سازی — خموش کردم و مشغول می‌شوم به دعا