دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۱۹۹

ای سنایی عاشقان را درد باید درد کو — بار جور نیکوان را مرد باید مرد کو

بار جور نیکوان از دی و فردا برتر است — وانما جان کسی از دی و فردا فرد کو

ور خیال آید تو را کز دی و فردا برتری — برتری را کار و بار و ملک و بردابرد کو

در میان هفت دریا دامن تو خشک کو — در میان هفت دوزخ عنصر تو سرد کو

این نداری خود ولیکن گر تو این را طالبی — آه سرد و اشک گرم و چهره‌های زرد کو

هر نفس بوی دل آید از صراط المستقیم — تا نگویی عشق ره رو را که راه آورد کو

گرد از آن دریا برآمد گرد جسم اولیاست — تا نگویی قوم موسی را در این یم گرد کو