دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۰۰

ای صبا بادی که داری در سر از یاری بگو — گر نگویی با کسی با عاشقان باری بگو

قصه کن در گوش ما گر دیگران محرم نیند — با دل پرخون ما پیغام دلداری بگو

آن مسیح حسن را دانم که می‌دانی کجاست — با کسی کز عشق دارد بسته زناری بگو

بانگ برزن عاشقی را کو به گل مشغول شد — گو که شرمت باد از آن رخ ترک گلزاری بگو

ای صبا خوش آمدی چون بازگردی سوی دوست — حال من دزدیده اندر گوش عیاری بگو

سوسنی با صد زبان گر حال من با او بگفت — تو چو نرگس بی‌زبان از چشم اسراری بگو

با چنان غیرت که جان دارد بگفتم پیش خلق — شمس تبریزی بگویم گفت جان آری بگو