دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۰۳

جسم و جان با خود نخواهم خانه خمار کو — لایق این کفر نادر در جهان زنار کو

هر زمان چون مست گردد از نسیم خمر جان — تا در خمخانه می‌تازد ولیکن بار کو

سوی بی‌گوشی سماع چنگ می‌آید ولیک — چنگ جانان است آن را چوب یا اوتار کو

چونک او بی‌تن شود پس خلعت جان آورند — کاندر او دستان حایک یا که پود و تار کو

کبر عاشق بوی کن کان خود به معنی خاکیی است — در چنان دریا تکبر یا که ننگ و عار کو

چون مشامت برگشاید آیدت از غار عشق — طرفه بویی پس دوی هر سو که آخر غار کو

رنگ بی‌رنگی است از رخسار عاشق آن صفا — آن وفا و آن صفا و لطف خوش رخسار کو

آمدت مژده ز عمر سرمدی پس حمد کو — کاندر آن عمرت غم امسال و یاد پار کو

صحبت ابرار و هم اشرار کان جا زحمت است — در حریم سایه آن مهتر اخیار کو

شمس حق و دین خداوند صفاهای ابد — در شعاع آفتابش ذره هشیار کو