دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۰۸

ناله ای کن عاشقانه درد محرومی بگو — پارسی گو ساعتی و ساعتی رومی بگو

خواه رومی خواه تازی من نخواهم غیر تو — از جمال و از کمال و لطف مخدومی بگو

هم بسوزی هم بسازی هم بتابی در جهان — آفتابی ماهتابی آتشی مومی بگو

گر کسی گوید که آتش سرد شد باور مکن — تو چه دودی و چه عودی حی قیومی بگو

ای دل پران من تا کی از این ویران تن — گر تو بازی برپر آن جا ور تو خود بومی بگو