دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۰۹

ای ز رویت تافته در هر زمانی نور نو — وی ز نورت نقش بسته هر زمانی حور نو

کژ نشین و راست بشنو عقل ماند یا خرد — ساقیی چون تو و هر دم باده منصور نو

کی تواند شیشه ای را ز آتشی برداشتن — یا می کهنه کی داند ساختن ز انگور نو

می‌چشان و می‌کشان روشن دلان را جوق جوق — تازه می‌کن این جهان کهنه را از شور نو

عشق عشرت پیشه ای که دولتت پاینده باد — روز روزت عید تازه هر شبانگه سور نو