دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۱۰

طرب اندر طرب است او که در عقل شکست او — تو ببین قدرت حق را چو درآمد خوش و مست او

همه امروز چنانیم که سر از پای ندانیم — همه تا حلق درآییم و در این حلقه نشست او

چو چنین باشد محرم که خورد غم که خورد غم — به سبو ده می خوش دم که قدح را بشکست او

شه من باده فرستد به چه رو می‌  نپرستم — هله ای مطرب برگو که زهی باده پرست او