دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۱۳

خنک آن جان که رود مست و خرامان بر او — برهد از خر تن در سفر مصدر او

خلع نعلین کند وز خود و دنیا بجهد — همچو موسی قدم صدق زند بر در او

همچو جرجیس شود کشته عشقش صد بار — یا چو اسحاق شود بسمل از آن خنجر او

سر دیگر رسدش جز سر پردرد و صداع — مغفرت بنهد بر فرق سرش مغفر او

کیله رزقش اگر درشکند میکائیل — عوضش گاه بود خلد و گهی کوثر او

پدر و مادر و خویشان چو به خاکش بنهند — شود او ماهی و دریا پدر و مادر او

عشق دریای حیات است که او را تک نیست — عمر جاوید بود موهبت کمتر او

می‌رود شمس و قمر هر شب در گور غروب — می‌دهدشان فر نو شعشعه گوهر او

ملک الموت به صد ناز ستاند جانی — که بود باخبر و دیده ور از محشر او

تن ما خفته در آن خاک به چشم عامه — روح چون سرو روان در چمن اخضر او

نه به ظاهر تن ما معدن خون و خلط است — هیچ جان را سقمی هست از این مقذر او

در چنین مزبله جان را دو هزاران باغ است — پس چرا ترسد جان از لحد و مقبر او

آنک خون را چو می ناب غذای جان کرد — بنگر در تن پرنور و رخ احمر او

هله دلدار بخوان باقی این بر منکر — تا دو صد چشمه روان گردد از مرمر او