دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۲۰

هله ای شاه مپیچان سر و دستار مرو — هله ای ماه که نغزت رخ و رخسار مرو

در همه روی زمین چشم و دل باز که راست — مکن آزار مکن جانب اغیار مرو

مبر از یار مبر خانه اسرار مسوز — گل و گلزار مکن جانب هر خار مرو

مکن ای یار ستیزه دغل و جنگ مجوی — هله آن بار برفتی مکن این بار مرو

بنده و چاکر و پرورده و مولای توایم — ای دل و دین و حیات خوش ناچار مرو

هله سرنای توام مست نواهای توام — مشکن چنگ طرب را مسکل تار مرو

هله مخمور چه نالی بر مخمور دگر — پهلوی خم بنشین از بر خمار مرو

هله جان بخش بیا ای صدقات تو حیات — به از این خیر نباشد به جز این کار مرو

خاتم حسن و جمالی هله ای یوسف دهر — سوی مکاری اخوان ستمکار مرو

هله دیدار مهل برمگزین فکر و خیال — از عیان سر مکشان در پی آثار مرو

هله موسی زمان گرد برآر از دریا — دل فرعون مجو جانب انکار مرو

هله عیسی قران صحت رنجور گران — از برای دو سه ترسا سوی زنار مرو

هله ای شاهد جان خواجه جان‌های شهان — شیوه کن لب بگز و غبغبه افشار مرو

هله صدیق زمانی به تو ختم است وفا — جز سوی احمد بگزیده مختار مرو

جبرئیل کرمی سدره مقام و وطنت — همچو مرغان زمین بر سر شخسار مرو

تو یقین دار که بی‌تو نفسی جان نزید — در احسان بگشا و پس دیوار مرو

همه رندان و حریفان و بتان جمع شدند — وقت کار است بیا کار کن از کار مرو

هله باقی غزل را ز شهنشاه بجوی — همگی گوش شو اکنون سوی گفتار مرو