دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۲۲

سر عثمان تو مست است بر او ریز کدو — چون عمر محتسبی دادکنی این جا کو

چه حدیث است ز عثمان عمرم مستتر است — و آن دگر را که رئیس است نگویم تو بگو

مست دیدی که شکوفه اش همه در است و عقیق — باده‌ای کو چو اویس قرنی دارد بو

ای بسا فکرت باریک که چون موی شده‌ست — وز سر زلف خوش یار ندارد سر مو

مست فکرت دگر و مستی عشرت دگر است — قطره‌ای این کند آنکه نکند زان دو سبو

بس کن و دفتر گفتار در این جو افکن — بر لب جوی حیل تخته منه جامه مشو