دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۳۴

ای دیده من جمال خود اندر جمال تو — آیینه گشته‌ام همه بهر خیال تو

و این طرفه‌تر که چشم نخسپد ز شوق تو — گرمابه رفته هر سحری از وصال تو

خاتون خاطرم که بزاید به هر دمی — آبستن است لیک ز نور جلال تو

آبستن است نه مهه کی باشدش قرار — او را خبر کجاست ز رنج و ملال تو

ای عشق اگر بجوشد خونم به غیر تو — بادا به بی‌مرادی خونم حلال تو

سر تا قدم ز عشق مرا شد زبان حال — افغان به عرش برده و پرسان ز حال تو

گر از عدم هزار جهان نو شود دگر — بر صفحه جمال تو باشد چو خال تو

از بس که غرقه‌ام چو مگس در حلاوتت — پروا نباشدم به نظر در خصال تو

در پیش شمس خسرو تبریز ای فلک — می‌باش در سجود که این شد کمال تو