دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۴

چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا — مگر که در رخمست آیتی از آن سودا

مگر که بر رخ من داغ عشق می‌بینی — میان داغ نبشته که نحن نزلنا

هزار مَشک همی‌خواهم و هزار شکم — که آب خضر لذیذست و من در استسقا

وفا چه می‌طلبی از کسی که بی‌دل شد — چو دل برفت برفت از پیش وفا و جفا

به حق این دل ویران و حسن معمورت — خوش است گنج خیالت در این خرابه ما

غریو و ناله جان‌ها ز سوی بی‌سویی — مرا ز خواب جهانید دوش وقت دعا

ز ناله گویم یا از جمال ناله کنان — ز ناله گوش پرست از جمالش آن عینا

قرار نیست زمانی تو را برادر من — ببین که می‌کشدت هر طرف تقاضاها

مثالِ گویی اندر میان صد چوگان — دوانه تا سر میدان و گه ز سر تا پا

کجاست نیت شاه و کجاست نیت گوی — کجاست قامت یار و کجاست بانگ صلا

ز جوش شوق تو من همچو بحر غریدم — بگو تو ای شه دانا و گوهر دریا