دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۵

بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا — که حلقه حلقه نشستند و در میان حلوا

هزار کاسه سر رفت سوی خوان فلک — چو درفتاد از آن دیگ در دهان حلوا

به شرق و غرب فتادست غلغلی شیرین — چنین بوَد‌، چو دهد شاه خسروان حلوا

پیاپی از سوی مطبخ رسول می‌آید — که پخته‌اند ملایک بر آسمان حلوا

به آبریز برد چونک خورد حلوا تن — به سوی عرش برد چونک خورد جان حلوا

به گرد دیگ دل ای جان چو کفچه گرد به‌سر — که تا چو کفچه‌، دهان پر کنی از آن حلوا

دلی که از پی حلوا چو دیک سوخت سیاه — کرم بوَد که ببخشد به تای نان حلوا

خموش باش که گر حق نگویدش که بده — چه جای نان‌، ندهد هم به صد سنان حلوا