دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۴۲

تا که درآمد به باغ چهره گلنار تو — اه که چه سوز افکند در دل گل نار تو

دود دل لاله‌ها ز آتش جان رنگ تو — پشت بنفشه به خم از کشش بار تو

غنچه گلزار جان روی تو را یاد کرد — چشم چه خوش برگشاد بر هوس خار تو

سوسن تیغی کشید خون سمن را بریخت — تیغ به سوسن کی داد نرگس خون خوار تو

بر مثل زاهدان جمله چمن خشک بود — مستک و سرسبز شد از لب خمار تو

از سر مستی عشق گفتم یار منی — ور نه جز احول کی دید در دو جهان یار تو

بر دل من خط توست مهر الست و بلی — منکر آن خط مشو نک خط و اقرار تو

گوشت کجا ماند و پوست در تن آن کس که او — رفت نمکسودوار سوی نمکسار تو

دامن تو دل گرفت دامن دل تن گرفت — های از این کش مکش‌های از این کار تو

خسرو جان شمس دین مفخر تبریزیان — در دل تن عشق دل در دل دلدار تو