دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۶۰

طیب الله عیشکم لا وحش الله منکم — حق آن خال شاهدت رو به ما آر ای عمو

دست جعفر که ماند از او بر سر کوه پرسمو — شبه مهجور عاشق من وصال مصرم

دست او را دهان بدی شرح دادی از آن غم او — می‌کند شرح بی‌زبان یا ظریفون فافهموا

ما همان دست جعفریم فی انقطاع الا ارحموا — جنبشی که همی‌کنیم جمله قسری است فاعلموا

جنبش آنگه کند صدف که بود جفت جوهر او — بس که گفتن دراز شد ذاحدیث منمنم