دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۶۶

بگردان ساقی مه روی جام — رهایی ده مرا از ننگ و نام

گرفتارم به دامت ساقیا ز آنک — نهادستی به هر گامی تو دام

رها کن کاهلی دریاب ما را — و لا تکسل فان القوم قاموا

الیس الصحو منزل کل هم — الیس العیش فی هم حرام

الا صوموا فان الصوم غنم — شراب الروح یشربه الصیام

هر آن کو روزه دارد در حدیث است — مه حق را ببیند وقت شام

نکو نبود که من از در درآیم — تو بگریزی ز من از راه بام

تو بگریزی و من فریاد در پی — که یک دم صبر کن ای تیزگام

مسلمانان مسلمانان چه چاره‌ست — که من سوزیدم و این کار خام

نباشد چاره جز صافی شرابی — باقداح یقلبها الکرام

حدیث عاشقان پایان ندارد — فنستکفی بهذا و السلام

جواب گفته متنبی است این — فؤاد ما تسلیه المدام