دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۷۳

امسی و اصبح بالجوی اتعذب — قلبی علی نار الهوی یتقلب

ان کنت تهجرنی تهذبنی به — انت النهی و بلاک لا اتهذب

ما بال قلبک قد قسا فالی متی — ابکی و مما قد جری اتعتب

مما احب بان اقول فدیتکم — احیی بکم و قتیلکم اتلقب

و اشرتم بالصبر لی متسلیا — ما هکذی عشقی به لا تحسبوا

ما عشت فی هذا الفراق سویعه — لو لا لقائک کل یوم ارقب

انی اتوب مناجیا و منادیا — فانا المسیء بسیدی و المذنب

تبریز جل به شمس دین سیدی — ابکی دما مما جنیت و اشرب