دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۸۳

ساقی فرخ رخ من جام چو گلنار بده — بهر من ار می‌ندهی بهر دل یار بده

ساقی دلدار توی چاره بیمار توی — شربت شادی و شفا زود به بیمار بده

باده در آن جام فکن گردن اندیشه بزن — هین دل ما را مشکن ای دل و دلدار بده

باز کن آن میکده را ترک کن این عربده را — عاشق تشنه زده را از خم خمار بده

جان بهار و چمنی رونق سرو و سمنی — هین که بهانه نکنی ای بت عیار بده

پای چو در حیله نهی وز کف مستان بجهی — دشمن ما شاد شود کوری اغیار بده

غم مده و آه مده جز به طرب راه مده — آه ز بیراه بود ره بگشا بار بده

ما همه مخمور لقا تشنه سغراق بقا — بهر گرو پیش سقا خرقه و دستار بده

تشنه دیرینه منم گرم دل و سینه منم — جام و قدح را بشکن بی‌حد و بسیار بده

خود مه و مهتاب توی ماهی این آب منم — ماه به ماهی نرسد پس ز مه ادرار بده