دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۲۲۸۴

باده بده باد مده وز خودمان یاد مده — روز نشاط است و طرب برمنشین داد مده

آمده‌ام مست لقا کشته شمشیر فنا — گر نه چنینم تو مرا هیچ دل شاد مده

خواجه تو عارف بده‌ای نوبت دولت زده‌ای — کامل جان آمده‌ای دست به استاد مده

در ده ویرانه تو گنج نهان است ز هو — هین ده ویران تو را نیز به بغداد مده

والله تیره شب تو به ز دو صد روز نکو — شب مده و روز مجو عاج به شمشاد مده

غیر خدا نیست کسی در دو جهان همنفسی — هر چه وجود است تو را جز که به ایجاد مده

گرچه در این خیمه دری دانک تو با خیمه گری — لیک طناب دل خود جز که به اوتاد مده

ساقی جان صرفه مکن روز ببردی به سخن — مال یتیمان بمخور دست به فریاد مده

ای صنم خفته ستان در چمن و لاله ستان — باده ز مستان مستان در کف آحاد مده

دانه به صحرا مکشان بر سر زاغان مفشان — جوهر فردیت خود هرزه به افراد مده

چون بود ای دلشده چون نقد بر از کن فیکون — نقد تو نقد است کنون گوش به میعاد مده

هم تو تویی هم تو منم هیچ مرو از وطنم — مرغ تویی چوژه منم چوژه به هر خاد مده

آنکه به خویش است گرو علم و فریبش مشنو — هست تو را دانش نو هوش به اسناد مده

خسرو جانی و جهان وز جهت کوهکنان — با تو کلندی است گران جز که به فرهاد مده

بس کن کاین نطق خرد جنبش طفلانه بود — عارف کامل شده را سبحه عباد مده